Refleksja

bp Andrzej Czaja

Obchodzimy Uroczystość Wniebowstąpienia Pańskiego. W modlitwie dnia Kościół obwieszcza znaczenie tego wydarzenia dla nas. Pobudza nas tego, abyśmy w tajemnicy Wniebowstąpienia Jezusa widzieli wywyższenie ludzkiej natury, tzn. wielki, wspaniały akt Bożej łaskawości, który oznacza otwarte niebo dla nas. Kościół prosi Boga, aby w tej sytuacji pomógł nam wyrażać wdzięczność sercem pełnym świętej radości i równocześnie by utwierdził naszą nadzieję, że jako członkowie mistycznego Ciała Chrystusa połączymy się z Nim w chwale! Uczyńmy tę prośbę naszą! Niech serca nasze wypełni zachwyt, pełne radości dziękczynienie i nadzieja udziału w Chrystusowej chwale.

Radość i wdzięczność winno w nas też obudzić oznajmienie św. Pawła zawarte w liście do Efezjan. Apostoł jeszcze inaczej interpretuje znaczenie Wniebowstąpienia Pańskiego. Bóg – stwierdza – „wszystko poddał pod Jego stopy, a Jego samego ustanowił nade wszystko Głową dla Kościoła”. Mowa jest o zasiadaniu Chrystusa po prawicy Ojca, a równocześnie o Jego trwałej obecności w Kościele, o Jego znaczeniu jako Głowy Kościoła.

W tekstach Łukaszowych (we fragmencie z Dziejów Apostolskich i we fragmencie Ewangelii) zawarty jest opis wydarzenia Wniebowstąpienia Pańskiego. Opisy te nie sprzeciwiają się sobie, jak może się wydawać na pierwszy rzut oka. Co więcej ma tu miejsce nie tylko dopełnienie. Zestawienie obydwu tekstów prowadzi do ważkich spostrzeżeń.

Najpierw nie trzeba pytać, czy Jezus uniósł się, czy został uniesiony? Jego Wniebowstąpienie, podobnie jak Jego Zmartwychwstanie jest dziełem Boga. Jezus równocześnie został wskrzeszony przez Boga Ojca i sam zmartwychwstał mocą swego bóstwa. Teraz na Górze Oliwnej został uniesiony przez Ojca i równocześnie uniósł się mocą swego bóstwa. Bardzo ważne jest też nieco inne określenie tego, co wówczas spotkało Apostołów. W Ewangelii Łukasz pisze, że Jezus rozstał się z nimi. W Dziejach Apostolskich nieco koryguje swoją wypowiedź, czy raczej – wyraża się bardziej precyzyjnie, pisze: „obłok zabrał Go im sprzed oczu”. Obłok oznacza chwałę Bożą, to znaczy że chwała Boża sprawiła, iż Jezus zniknął im sprzed oczu. Tak Łukasz sugeruje, że wstąpienie Jezusa do nieba nie wyklucza Jego obecności pośród Apostołów, tyle tylko, że chwała Jego nie pozwala Go nam po ludzku doświadczać. Można zapytać: no, ale jak to jest możliwe, by Ten, który zasiada po prawicy Ojca był równocześnie z nami? Nic trudnego! Może być stale z nami, mimo swego bycia z Ojcem, analogicznie jak był z Ojcem stale, w sytuacji wyraźnie doświadczanej przez ludzi obecności na Ziemi Palestyńskiej. Wstąpienie Jezusa do Nieba nie wyklucza więc Jego obecności z nami – nie oznacza rozstania, lecz niedostępność naszemu ludzkiemu postrzeganiu.

Dziękujmy więc Bogu za Jezusa oczekującego na nas w niebie, a przy tym stale obecnego pośród nas i prowadzącego nas do nieba! Jednocześnie prośmy o dar Ducha i otwierajmy się Nań, abyśmy umieli żyć tajemnicą Emmanuela – Boga z nami.

MSZE ŚWIĘTE

   Niedziele: 07:00 | 09:00 (dwujęzyczna)11:00
                           14:00  Nabożeństwo

Dni powszednie:
       poniedziałek, środa
       pozostałe dni


07:00
17:00

 

Kalendarium intencji
intencje na dany dzień
brak wolnych intencji
wolne intencje
29 maja 2022
7:00
  • Za zm. Adolfa Weihser w 30 dni po śmierci.
9:00
  • (dwujęzyczna) Za zm. męża Ryszarda Hałas, rodziców Agatę i Juliusza, zm. dzieci, Jadwigę Leśniok, mężów Maksymiliana i Franciszka, Jadwigę i Norberta Handzlik, Renatę i Alojzego Wyrobek i za zm. z pokrewieństwa Hałas-Leśniok.
11:00
  • W intencji Jerzego Sylwestra Wala, przyjmującego Sakrament Chrztu św. oraz jego rodziców i chrzestnych.
14:00
  • Nabożeństwo majowe – Jubileuszowa Droga Światła.
Zgłoś swoją intencjęZobacz wszystkie intencje >